Isabelle Nijs @ Belgische Madammen / Belgian Babes

Isabelle Nijs schittert als fotomodel, terwijl manlief Sven ploetert in de modder

Terwijl haar man Sven Nys elke werkdag een mand vol besmeurde crosstruien aflevert, doet Isabelle Nijs sinds kort proper werk. Ze is verbonden aan Gitta.be , het modellenbureau van Brigitta Callens. ,,Totnogtoe voerde ik nog maar één opdracht uit'', zegt de 23-jarige vrouw van de zegekoning van deze winter.
,,Ik had een fotosessie voor Auto Match , een maandblad dat voor de kalender twaalf modellen inhuurde. Elke maand wordt één model op de cover van het tijdschrift opgevoerd. Zoals Eva Pauwels en Joyce Van Nimmen. Zelf weet ik nog niet welke maand ik exact verschijn. Vanaf 16 december is de nieuwe naaktkalender in de kiosk verkrijgbaar.''

,,Dit vind ik wél leuk werk en het is combineerbaar. De shooting nam twee dagen in beslag. Ik poseerde in lingerie, maar dat vind ik wel kunnen.''

Op de website Gitta.be staat Belgische Madam / Belgian Babe Isabelle Nys onder de noemer Celebrities in badpak zusterlijk naast de Stephanie Planckaerts en de Julie Tatons van deze wereld.

Isabelle Nijs - Echtgenote van veldrijder Sven Nys

Isabelle NysBelgisch veldrijder Sven Nys wint tegenwoordig de ene grote koers na de andere. Hoog tijd om eens nader kennis te maken met de vrouw achter deze kampioen!

Zijn echtgenote Isabelle en zoontje Thibau vormen de stabiele factor die 's werelds beste cyclocrosser rustig maakt.

"Ik probeer Sven de luxe te geven dat hij enkel aan zijn sport moet denken", klinkt het. "Om te presteren, moet een topsporter zijn hoofd leeg kunnen maken", zegt Isabelle Nijs.

Achter hun identiek klinkende, maar toch verschillend gespelde familienaam schuilt een wonderlijk verhaal.

"Eigenlijk zijn we familie van elkaar", zegt Isabelle Nijs. "Svens overgrootvader en mijn overgrootvader waren broers. Op ons huwelijk was een koppel zowel door mij als door Sven uitgenodigd omdat die mensen deel uitmaken van onze beide familiekringen. Dat onze namen toch anders gespeld worden, komt door een fout in het bevolkingsregister."

Hoewel Isabelle Nijs opgroeide op een steenworp van haar echtgenoot, was Sven Nys haar volslagen onbekend toen ze hem op haar zeventiende ontmoette. Een gemeenschappelijke vriendin zorgde voor het contact ddat de vonk deed overspringen met de toenmalige beloftekampioen uit Baal.

Je leven moet plots omgegooid zijn toen je viel voor een topsporter van Nys' kaliber?

"Ik zat in mijn laatste jaar van de humaniora toen ik Sven leerde kennen en was van plan om Economie te gaan studeren. Maar ik werd ondergedompeld in het veldrijden en de unief interesseerde me niet meer. Ik wilde wel nog een hogeschooldiploma halen. Maar ik ging elk weekend naar de cross. Hoewel ik mijn boeken mee had, kwam ik niet aan studeren toe. Als ik Sven door de modder zag rijden, dacht ik al aan de was (lacht)."

"Toen ik Sven leerde kennen, was hij nog niet de grote kampioen van nu. Ik ben dus wel met zijn carrière meegegroeid. Mochten we mekaar vandaag ontmoeten, dan zou het minder evident zijn om een relatie te beginnen..."

Heb je het gevoel dat je iets gemist hebt?

,,Als ik Sven niet had leren kennen, zou ik geproefd hebben van het studentenleven, maar ik heb het niet gemist."

"Ik heb er zelf voor gekozen om mij in dienst te stellen van de carrière van Sven. Ik was zeventien en had nog geen eigen leven; Sven had dat wel. Van bij het begin heb ik alles voor hem gedaan. Daarvoor nam zijn moeder al het werk op zich. Eenmaal als je er voor kiest om het zo te doen, kun je niet plots terugkrabbelen."

"Maar ik ben dolgelukkig met het leven dat ik heb. Mijn man is veel thuis, ik kan voor de opvoeding van ons zoontje zorgen en we hebben de middelen om van het leven te genieten."

Hoe belangrijk zijn de mensen rondom Sven Nys voor zijn succes in het veldrijden?

"Een topsporter moet aan niets anders kunnen denken dan aan zijn sport. Ik doe er alles aan om dat voor Sven mogelijk te maken. Ik kook, zorg voor Thibau, leg contacten, beantwoord telefoontjes. We kunnen ook altijd rekenen op de ouders van Sven, op mijn moeder, op heel wat vrijwilligers, mecaniciens, ...''

"Zo groot als Sven nu is, word je niet alleen. Het mooie is dat hij dat heel goed beseft. Misschien zegt hij dat niet vlakaf, maar hij laat het wel merken of haalt het aan in een interview. Ik hoef heus niet elke dag te horen hoe fantastisch ik wel ben, maar het doet deugd te weten dat Sven al dat werk apprecieert."

Ben je enkel met Svens carrière bezig?

"Ik hou me ook bezig met een kledinglijn, de Sven Nys-collection. Eerst bestond die enkel uit supporterskledij, maar ondertussen is het een heel gamma van vrijetijdskledij. De bedoeling is om er nu mee naar de winkels te stappen."

Je prijkt af en toe op de cover van het mannenblad P-Magazine, laatst zelfs geheel naakt, je borsten in bodypaint. Hoe serieus moeten we dat nemen?

"Dat foto modellenwerk moet helemaal niet serieus genomen worden. Ik ken mijn beperkingen wel hoor (lacht). Ik zal bv zomaar niet naakt gaan. Als je ziet welke schone madammen(Belgium Babes) in dat blad staan, dan doet het deugd om gevraagd te worden. Bovendien is het gewoon leuk om te doen: de schmink, de kledij, bikini, beetje bloot... Begin februari sta ik opnieuw in P-Magazine."

Krijg je daardoor niet het etiket opgeplakt van de zoveelste blonde sexy wielerbabe?

"Het is vervelend dat als we nieuwe mensen leren kennen ze soms al een idee van ons hebben, terwijl dat een oppervlakkige en soms foutieve indruk is. Maar ik ga mezelf het plezier niet ontnemen om bloot voor P-Magazine te poseren omdat sommige mensen mij daarom een bepaald imago geven."

Over imago's gesproken. Volgens columnist Hugo Camps heeft Sven Nys' persoonlijkheid de dikte van een fietsband...

"Hugo Camps kent ons niet. Van mij mag hij dat schrijven, maar ik vraag me af waarop hij zich baseert."

Is de echte Sven Nys iemand anders dan voor wie hij soms gehouden wordt?
"Dat is absoluut zo. Sven is open in de media, maar hij moet zich toch niet helemáál blootgeven. Bovendien vind ik dat het niet allemaal jongens moeten zijn die straffe uitspraken doen.''

"Dat Sven zo nuchter en bescheiden blijft, siert hem net. Ik bewonder de professionele manier waarop hij omgaat met zijn succes. Sven zal altijd met beide voeten op de grond blijven. Hij beseft dat een overwinning snel is vergeten en hij er 's anderendaags alweer moet staan. Het publiek apprecieert dat blijkbaar ook. Anders was hij niet de Sportpersoonlijkheid van het Jaar geworden."

"Sven is behoedzamer dan mij, maar hij kan heus wel een losbol zijn. In beperkt gezelschap durft hij al eens een frats uit te halen of op een tafel staan te dansen.''

Sven Nys heeft een ware metamorfose ondergaan. De onzekere wielermaniak is een rustige en zelfbewuste kampioen geworden.

"Klopt. Naast de koers is Sven nochtans nauwelijks veranderd. Maar sinds de wereldbekerwedstrijd van Pijnacker in 2004, waar de Belgische ploeg hem in de vernieling reed (Sven Nys verloor daardoor op de valreep de wereldbeker, red.) , is Sven een ander renner. Toen heeft hij beseft dat het in de koers ieder voor zich is.''

"Ook ik heb hem geleerd om op zijn strepen te staan. Sven kan moeilijk neen zeggen en dan moet ik de kastanjes uit het vuur halen. Ik hoop dat ik daardoor niet overkom als een harde tante (lacht). Sinds hij vader is geworden, kan Sven ook beter relativeren."

Er is een tijd geweest dat Sven met knikkende knieën naar de kampioenschappen trok.

"Nu is hij rustiger en kan hij met de druk om. Sven zal er staan op het Belgisch kampioenschap. Toen hij er maar niet in slaagde zijn eerste WK bij de profs te winnen, was de druk van de pers en zijn omgeving enorm. Het werd steeds erger, een vicieuze cirkel. Ik had erg met hem te doen, maar stond machteloos."

Merk je dat hij minder obsessief is dan vroeger?

"Er is een tijd geweest dat hij zijn eigen eten meenam naar een feestje. Niet dat hij nu kroketten neemt, maar het vlees en de groeten wel. Hij heeft zelfs ooit eens een week voor het WK enkel op groenten en fruit geleefd. Dat is nu ondenkbaar."

"Als we tijdens de week een bezoekje brengen aan vrienden, durft Sven al eens wat langer te blijven, terwijl hij vroeger stipt om halftien onder de wol kroop. Daarvoor gingen we niet naar vrienden of we hadden er zelfs geen. Niet omdat we zo onuitstaanbaar waren (lacht), maar omdat we er niet voor open stonden. Hij leeft nog steeds 120 procent voor zijn sport, maar gaat er gewoon meer relaxed mee om."

Sven is dertig en de nieuwe generatie met onder meer Niels Albert komt eraan. Staat hij daar bij stil?

"Sven weet dat hij over een vijftal jaar misschien zal moeten knokken voor een podiumplaats. Hij zal een keuze moeten maken tussen stoppen op een hoogtepunt of er een paar jaar bijdoen en nog wat geld verdienen. In elk geval zal hij het er moeilijk mee hebben als hij niet meer kan rijden voor de zege.''

"Na zijn actieve carrière zal Sven wel in het wielermilieu blijven. Misschien stelt hij zijn kennis ten dienste van de jeugd."

Thibau, jullie zoon, crosst ook. Sven kan met hem al oefenen.

Isabelle Nijs: "Thibau is verzot op sport. Van mij zal hij het niet hebben (lacht). Verder dan een wekelijks uurtje squash kom ik niet. Als Sven een negatief punt van mij moet opnoemen, is het dat ik niet sportief ben.''

"Op de fiets in het veld amuseert Thibau zich. Het is dus best mogelijk dat hij in de voetsporen van zijn vader treedt. Maar hij tennist ook graag en krijgt privé-les. Net zoals Sven hem onderbewust liever ziet crossen, hoop ik dat hij voor het tennis kiest. Als het vakantie is, vraag ik Thibau soms of hij geen zin heeft in een extra tennisles (grinnikt) . Maar als hij veldrijder wordt, zal ik zijn meest enthousiaste supporter zijn.''

Marie Vinck @ Belgische Madammen / Belgian Babes

Marie Vinck (Antwerpen, 1983) is een Vlaamse actrice. Vinck is de dochter van actrice Hilde Van Mieghem.

Belgische Madammen / Belgian Babe Marie Vinck acteerde voor het eerst op tienjarige leeftijd, in de tv-serie Moeder, waarom leven wij?, waarin haar moeder een hoofdrol vertolkte. In 1998 speelde ze opnieuw samen met haar moeder in de Nederlandse speelfilm Blazen tot honderd. Marie Vinck heeft Nederlandse en Engelse taal- en letterkunde gestudeerd aan de Universiteit Antwerpen. In 2006 begon ze de vierjarige drama-opleiding aan het Herman Teirlinck Instituut te Antwerpen.

Ze brak echter definitief door als actrice dankzij de film De Kus (2004), geregisseerd door haar moeder. De film werd op gemengde kritieken onthaald, maar de prestatie van Marie Vinck werd unaniem gelauwerd.

Zo won ze de Plateauprijs als beste Belgische actrice, en werd ze ook tot beste actrice gekroond op het festival CinemaEuropa in Viareggio.

Marie Vinck woont nog steeds in Antwerpen.

Filmografie

* Moeder, waarom leven wij? (1993, tv)
* Blazen tot honderd (1998) - Moniek
* Kaas (1999) - Ida Laarmans
* Saint Amour (2001, tv-film) - Ilse
* De Kus (2004) - Sarah
* De Kavijaks (2005, tv, naakt) - Esther Goldberg
* Zone Stad (2008, tv) - Els Liekens
* Loft (2008, film, naakt) - Sarah Delporte
* De Smaak van De Keyser (2008, tv) - Louise Lecron

Marie Vinck in kortfilm met Dimitri Leue
Filmploeg mag huis aan Rijschoolstraat vertimmeren

Een verlaten woning aan de Rijschoolstraat is ook deze week de set van een nieuwe Vlaamse kortfilm. Regisseur Lieven Debrauwer staat een groep hogeschoolstudenten bij met raad en daad. Marie Vinck en Dimitri Leue schitteren op de pellicule.


Een frisse vrouwelijke verschijning klopt aan op de deur van een appartement aan de Rijschoolstraat. Een schuchtere en wereldvreemde dertiger doet open en weet niet goed wat gedaan wanneer de vrouw vraagt of ze haar bh aan zijn balkon mag halen. Het is een scene uit Post Scriptum, een kortfilm van een groep studenten van de filmhogeschool Narafi in Vorst. In de hoofdrollen schitteren Marie Vinck, bekend van Loft en De Kus, en Dimitri Leue, die zijn strepen verdiende in Team Spirit en Windkracht Tien. De regiebegeleiding is in handen van Lieven Debrauwer, de regisseur die wereldwijd lof oogstte met Pauline en Paulette en Confituur.

'Het verhaal gaat over een man van dertig, een klokkenmaker, die een bijzonder gestructureerd leven leidt en leeft via de brieven van zijn overleden ouders. Die routine wordt doorbroken als zijn buurmeisje zijn leven in komt', zegt productieverantwoordelijke Lotte Bogaerts.

Zij vond de leegstaande woning in de Rijschoolstraat: 'Een gedroomde locatie voor een film. In januari wordt het huis gerenoveerd en van de eigenaar krijgen we alle vrijheid. Zo hebben we een kamer vol koekoeksklokken gehangen, mochten we muren uitslaan en naar hartelust behangen en schilderen', zegt Bogaerts. In totaal werken zestien studenten van Narafi aan de film, die volledig op pellicule wordt gedraaid. Zij brachten ook zelf, via eigen inbreng en sponsoring, het geld bij elkaar. De film moet tegen het einde van het jaar klaar zijn. Er wordt dagelijks van 8uur 'sochtends tot 7 uur 'savonds gedraaid.

De 21-jarige Marie Vinck debuteerde reeds op tienjarige leeftijd in de succesvolle tv-serie ‘Moeder, Waarom Leven Wij?’. Later trad ze nog op in producties als ‘Blazen Tot Honderd’ en ‘Kaas’. In 2004 breekt ze definitief door als actrice met haar verbluffende vertolking in ‘De Kus’, geregisseerd door haar eveneens acterende moeder Hilde Van Mieghem. Reden genoeg voor een gesprekje met dit sympathieke, jonge natuurtalent.

Je vertolking in ‘De Kus’ heeft heel wat teweeggebracht. In oktober won je op het EuropaCinema Festival de Platinum Award voor beste actrice en recentelijk werd je genomineerd voor Shooting Stars 2005. Had je dit van tevoren al een beetje verwacht?

Nee, totaal niet. Mijn mama heeft wel altijd gezegd dat het niet niks is wat ik deed, dat zoiets altijd gevolgen met zich meebrengt. Wie weet? Misschien zou er heel wat media-aandacht komen, maar ik wilde er van tevoren liefst niet teveel van verwachten. Ik liet het liefst alles op me afkomen en dan zou ik wel zien hoe het zou uitdraaien.

Je hebt je prijs in Italië eigenhandig in ontvangst genomen. Een spannend moment?

Marie Vinck: Goh, het was heel de tijd spannend gedurende het festival. We hebben dan nog veel andere competitiefilms gezien om te vergelijken en dat was wel leuk. Het probleem was echter dat er de dag zelf ergens een perslek moet geweest zijn over wie er ging winnen. Zo kreeg ik op de dag van de uitreiking een telefoontje met een felicitatie, terwijl ikzelf nog niet wist dat ik ging winnen. Ik was uiteraard erg blij, maar alle spanning bij het afroepen van de winnares was natuurlijk volledig verdwenen.

Op tienjarige leeftijd zat je al in ‘Moeder, Waarom Leven Wij?’. Had je toen al de ambities om actrice te worden?

Marie Vinck: Ik ben eigenlijk nooit echt gebeten geweest door het acteren. Ik vond het altijd wel leuk, maar toch had ik vaak op voorhand een weigerachtige houding. Ik wilde het liefst van al gewoon naar school gaan, zoals iedereen en me er zeker niet teveel mee bezig houden. Natuurlijk zat ik sowieso in een andere situatie dan de meeste kinderen. Mijn moeder was uiteraard zelf actrice, dus was voor mij de link ook erg makkelijk gelegd. Maar het is pas sinds ‘De Kus’ dat ik de smaak van het acteren echt te pakken heb gekregen.

In de film zit een nogal pittige ‘vechtscène’ tussen jouw personage en het personage van je moeder. Hoe ervaar je zo’n scène?

Zoiets is natuurlijk erg raar, vooral omdat we zelf zo’n goeie relatie hebben. Langs de andere kant was dat natuurlijk ook wel een pluspunt, op die manier bleef het allemaal ver weg van ons en was het veel afstandelijker. Uiteindelijk waren die klopscènes niet zo hard, omdat we gewoon bleven acteren. Het was geen werkelijkheid. Hoewel die opnamedagen niet al te gemakkelijk waren, hebben we er ook erg veel mee gelachen om ze te relativeren.

Hoe zou je je personage het best omschrijven?

Het is een meisje met veel dromen, dat jammerlijk wordt onderdrukt en thuis niet de liefde vindt die ze nodig heeft. Daardoor is ze erg wanhopig en gaat ze die liefde uiteraard op andere plaatsen zoeken, waardoor ze door haar naïviteit in allerlei vallen trapt.

Hoe verklaar je evenwel de ommezwaai in de laatste twintig minuten, wanneer je personage zelf haar duivels ontbindt en enkele listige plannen op touw zet?

Dat komt eigenlijk voort uit een soort shockeffect. Er is die verkrachting, dan zijn er haar onbegrijpende ouders; ze is gewoon op het punt gekomen dat het haar allemaal teveel wordt en dat ze er genoeg van heeft. ‘Foert aan de wereld, ik ga er zelf voor gaan!’, denkt ze. Ze beseft ook dat ze alles zelf moet doen en dat ze van niemand hulp moet verwachten.

Zijn er raakpunten tussen je personage en jezelf?

Eigenlijk niet. Het is echt een heel ander meisje. Ik heb uiteraard wel de liefde gekregen die ik nodig had, ik ben gelukkig ook niet zo naïef en ben veel minder gepassioneerd. Eigenlijk is zij een erg ongelukkig meisje en ik ben gelukkig. Dus neen, er zijn geen raakpunten.

In de film zitten ook enkele dans- en balletscènes, twee kunsten die je blijkbaar prima beheerst.

Ik heb het eigenlijk heel m’n leven al gedaan. Ik ben al heel vroeg begonnen met klassiek ballet. Dat was ook iets typisch van mij en daarom heeft mama dat ook gekozen voor het personage. Maar ik ben er bijvoorbeeld dan ook weer niet zo door gepassioneerd dat ik er m’n beroep van zou willen maken. Ik denk trouwens dat die mensen een erg hard leven leiden. Het zou niet meteen iets voor mij zijn.

Hoe verliep de samenwerking met Jan Decleir?

Heel goed. Ik kende hem natuurlijk al van toen ik nog klein was. Jan Decleir was voor mij niet enkel de goede acteur tegenover wie ik iets te bewijzen had. Hij was vroeger ook al bij ons thuis geweest. Niettemin was ik er bijvoorbeeld wel zenuwachtig voor om alleen met hem scènes te spelen. Maar hij is eigenlijk een heel zachtaardige en lieve man. Hij houdt zich ook erg terzijde en doet erg z’n best om de jonge acteurs op hun gemak te stellen.

Welke scène vond je het leukst om te acteren?

Moeilijke vraag. Ik denk die scène op het laatste waarin ik die baksteen in Vic z’n gezicht mag slaan. Zoiets maak je zelf nooit mee, het is zo nep en net daarom is het zo plezant om zoiets te spelen. Bovendien is het ook een uitdaging om het dan zo echt mogelijk te laten lijken.

’De Kus’ zal je ongetwijfeld heel wat bekendheid opleveren bij het grote publiek. Merk je daar al veel van? Word je op straat aangesproken?

Marie Vinck: Ik merk het wel, ja. Ik word niet vaak aangesproken, maar ik merk bijvoorbeeld wel dat er mensen voorbijlopen en me wat langer nakijken of onderling beginnen te vezelen en giechelen (lacht). Eigenlijk vind ik dat heel raar, want ik ben gewoon om anoniem over straat te lopen. Ik zal blij zijn als het allemaal al terug wat vergeten is. Maar ik heb in elk geval nog geen vervelende reacties gekregen of zo.

Zou je voor een mooie rol bloot gaan in een film?

Goh, als het functioneel bloot is, heb ik geen problemen met een naakt scene. Ik ben niet preuts en hoef me niet te schamen voor mijn lichaam en mijn borsten.

Wat biedt de toekomst?

Marie Vinck: Volgend jaar speel ik naakt mee in de tv-serie ‘Onder De Wolken’, geregisseerd door Stijn Coninx. Voor de rest wil ik liever rustig mijn studies afwerken. Ik zit in m’n laatste jaar en ben dus nu druk bezig aan mijn thesis. We zien wel wat de toekomst brengt.

Onlangs is men op de commerciële zender VTM begonnen met de nieuwe televisiereeks ‘De Rodenburgs’. De reeks gaat over perikelen van de steenrijke familie Rodenburgs met aan het hoofd de peetvader van VTM, Mike Verdrengh, die de rol van Karel Rodenburg speelt. Met een spannende verhaallijn zal de reeks een lang leven beschoren is. Het grootste pluspunt( of punten) is de aanwezigheid van actrice Marie Vinck die, topless, enkele baantjes ging trekken in het zwembad. Naakte BV's verkopen, dus de aanwezigheid van de borsten van een blote Marie Vinck zal van de serie ‘De Rodenburgs’ ongetwijfeld een succes maken.

Tijdens de natte herfstdagen gaat het er tegenwoordig warmpjes aan toe op prime time bij vtm. Nadat eerst Nathalie Meskens bloot uit de kleren ging in de telenovelle David, was het daarna -nogmaals- de beurt aan Marie Vinck die in de prestigieuze serie 'De Rodenburgs' volledig naakt te zien was.

De Vlaamse actrice, die ook al naakt te bewonderen was in 'Loft', kruipt er in de rol van Claire, de wulpse telg van de Rodenburgs. In de serie haalt Marie Vinck trouwens ook de cover van het lifestyleblad Marie Claire. Potentiële aanbidders van Vinck moeten het evenwel bij dromen houden. "Het is leuk om Claire te spelen. Ze zegt en doet dingen die ik in werkelijkheid nooit zou durven", zegt Marie Vinck op de website van de Rodenburgs.

Marie Vinck is samen met Dimitrie Leue ook te zien in kortfilm 'Post Scriptum', van de hand van jonge regisseur Jef Vingerhoedt. De prent was vorige maand te zien op het kortfilmfestival 'Het Grote Ongeduld!' in Brussel.

Isabelle Adam @ Belgische Madammen / Belgian Babes

Isabelle A (Adam) (Gent, 25 mei 1975) is een Vlaamse zangeres die eind jaren '80, begin jaren '90 bekend werd als tieneridool met hits als "Hé Lekker Beest", "Blank of Zwart" en "Hemels".

Toen ze twaalf was, werd ze ontdekt door muziekproducent Marc Van Beveren tijdens een talentenwedstrijd. Hij besloot haar een single te laten opnemen en deze werd "On my own" van het Griekse zangeresje Nicca Costa, een nummer waarmee Isabelle steevast een finaleplaats in het toenmalige soundmixcircuit veroverde.

In oktober 1987 namBelgische Madam / Belgian Babe Isabelle A haar eerste eigen single op, "De Troika" getiteld. Ook bij de toenmalige BRT was Isabelle al opgevallen. Ze mocht een nieuw jongerenprogramma "TV Tam Tam" presenteren. Hierin acteerde ze naar een thematisch gegeven, deed ze interviews met andere jongeren, zong ze de generiek en bracht ze per aflevering ook een Nederlandstalig themagebonden liedje.

1990 werd voor de nog heel jonge Isabelle A het jaar van de grote doorbraak. Haar single "Te Jong" deed het niet slecht maar zorgde nog niet voor een doorbraak.

Optredens, TV- en radio-interviews en een eerste dikke hit "Hé lekker beest", die negen maanden lang in de hitparade stond en goed was voor platina.

Haar tweede nummer 1-hit, "Ik Weet Wat Ik Wil" kwam uit in 1991 en haalde goud. Haar debuut-CD "Isabelle A." haalde platina.

Met haar derde single "Blank of Zwart", welke ze zong tijdens een beruchte Panorama-uitzending, bevestigde Isabelle A. haar engagement rond racisme. Ook de vierde single "Stap voor stap" belandde op de eerste plaats.

Op 8 mei 1992 verscheen vervolgens het album "Zeventien". Hier volgde de single "Zeventien", "Ik heb je nodig" & "Weet je nog". In datzelfde jaar zong ze het gordellied in, "Gordel je mee", dit nummer verscheen als tweede track op de cd-single "Weet je nog".

Eén jaar later in mei 1993 volgde het album "Jij Doet Me Leven". Hieruit volgde de ene hit na de andere "Wondermooi" maakte begin 1993 brokken, helaas werd dit de laatste nummer één hit. Met de tweede single "Jij Mag altijd Op Me Rekenen" won ze tijdens Zomerhit 1993 de prijs van beste belgische productie". Met haar derde single van het derde album probeerde de platenfirma de one track cd single uit, één nummer voor een scherpe prijs. De vierde single "Helemaal alleen" werd zelfs in Nederland uitgebracht.

Met Theresa Platteau en Prince Far Out richtte Isabelle A "Interactiv" op, haar International Dance Project. Met de single "Slam" (1994) zette ze meteen de juiste toon, het nummer bereikte nummer 6 in de nationale top 30. Ze bracht nog twee singles uit met deze groep die beiden flopten namelijk "Shout" en "Step Into The Groove". Voor deze laatste single werd de groepsnaam veranderd naar "Interactive Force".

In de zomer van 1994 bracht Isabelle A de meezinger "Ik laat je nooit meer gaan" uit, daarop gevolgd met "Toch zie ik je graag", in november 1994 komt haar vierde album (Isabelle A) uit. Er volgt nog een derde single "Jou zal ik nooit vergeten", het enige nederlandstalige nummer dat nooit de top 10 haalde. Toevallig begon ze toen net even te werken bij VT4 ... maar lang zou dit liedje niet duren. Een ander liedje was de intro van de tv-serie "Thuis". Daarvoor leende ze haar fantastische stem even uit.

Begin 1997 stond ze er weer en kwam ze bijzonder swingend uit de hoek met "Dansen voor jou" wat opnieuw een dikke hit werd. In de zomer van dat jaar zong ze het zomerse nummer "hemels" in. Maar dat was nog niets vergeleken met haar single "Liefste". Een hartverscheurende prachtige ballade waar zelfs een steen bij ging huilen. In januari 1998 kwam voorlopig het laatste nederlandstalige album van Isabelle uit "Hemels". De lente besloot ze in te zetten met het up-tempo nummer "Wie ben jij", wat een echte hit werd. Nadien volgden nog het aanstekelijke "Ik Geef" en "Ik vul mijn hart met jou". De zevende single "Jij alleen" kwam echter enkel uit in Nederland.

Kleine meisjes worden echter groot en zo ook Isabelle A. Ze schreef mee aan drie nummers, waarmee het bewijs eens te meer geleverd is, dat ze van veel meer markten thuis is dan oorspronkelijk misschien werd aangenomen. Vocaal staat ze sterker dan ooit, denk maar aan het duet met Marco Borsato in Lalala Live of aan haar optredens tijdens Het swingpaleis.

"Blijf me bij" komt uit in de zomer van 1999.

In 2000 werd Isabelle A ook rechtstreeks geselecteerd voor de finale van het Nationaal Eurosong-festival. Ze koos ervoor om dit niet solo, maar in groepsverband te doen. Zo onstond de groep "Natural High".

"Finally" is een leuke, catchy song, maar werd helaas niet op single uitgebracht.

Na een korte rustperiode slaat Isabelle A een nieuwe richting in. Samen met Miguel Wiels bracht ze de dance-single "Wish" uit, een aanstekelijk, Engelstalig nummertje dat een grote hit werd.

Twee jaar later kiest Isabelle terug voor Engelstalige muziek en dit onder haar "volledige" naam "Isabelle Adam".

Om een nieuwe richting in de muziek te vinden gaat ze op zoek naar componisten en producers die haar helemaal niet kenden. En met succes want talrijke songs werden opgenomen in Los Angeles en Londen, songs die speciaal voor haar werden geschreven door topcomponisten en producers in het buitenland.

Een eerste single "Calling Out Your Name" komt uit, gevolgd door "Somewhere In My Heart", een prachtige ballade die helaas niet zorgde voor een nieuwe doorbraak.

In Juli 2003 verschijnt de single "Baby, baby" die ondertussen al in de hitlijsten staat. Wie weet is deze single wel de voorbode van haar eerste Engelstalige full cd ...

daarna werd het even wat stil en had Isabelle A een minder succes met die engelse platen,maar nu staat ze erweer vanboven op de top met haar nederlandse plaat en een toekomstgerichte full cd van haar,een fotoreportage is er ook al ondertussen bijgekomen en een nieuwe liefde in haar leven.

Net voor de jaarwisseling van 2006 bracht Isabelle Ik heb je zo lief uit. Sinds lang geleden stond ze opnieuw op 1 in de Vlaamse hitlijst en had ze een serieuze top 10-hit te pakken in de Ultratop. Ook met haar single Zelfs al kwam je terug vond ze de weg naar de hitlijst. Het stevige rocknummer is een bewerking van Même si tu revenais van Claude François.

In 2006 trad Isabelle A samen met Luc De Vos (van Gorki) op tijdens de 0110-concerten.

Het jaar 2006 blijkt een goed jaar te worden voor Adam. Niet alleen zong ze een duet met Helmut Lotti, tevens mocht ze Rob Vanoudenhoven leren zingen in het VTM-programma Just The Two Of Us.

In 2007 wordt Isabelle A vaste teamleader in het VTM-programma De Foute Quiz. Isabelle wordt ook steevast gevraagd om op compilatie-cd's te staan, zoals de Levenslijn-cd's. In 2007 neemt ze samen met Gorki 'En dans' op voor de cd: 'Braveau Clouseau', en staat ze op Belgium Babes.

Door de samenwerking met o.a. Luc de Vos, kreeg Isabelle plots heel wat steun, uit de 'alternatieve' muziekwereld. Na 10 jaar krijgt Isabelle de kans om een nieuw album op te nemen: De macht der gewoonte. Hiervoor kreeg ze hulp van o.a. An Pierlé, Sarah Bettens, Stijn Meuris en Sioen. Producer van dienst: Alex Callier van Hooverphonic.

Of de alternatieve songs het grote publiek weet te bereiken is de vraag. 2008 is tevens het jaar waar Isabelle A voor het eerst in de AB in Brussel haar album voorstelt!